O kostce brukowej w Gazecie Wyborczej

Dzisiaj ukazał się mój delikatny komentarz w lubelskiej Gazecie Wyborczej na temat kostki brukowej. W Lublinie właśnie rusza budowa Centrum Spotkania Kultur (CSK), które od początku założeń projektowych miało mieć przed budynkiem duży, równy i gładki plac (z murkami i ławkami), na którym można by jeździć m.in. na deskorolce.

Byłby to pierwszy takiego formatu obiekt w Polsce, który nie został zaprojektowany i zbudowany z myślą o deskorolce (w przeciwieństwie do skateparku), ale na którym by można – jak to określają zastraszeni ludzie – “legalnie” jeździć. Czyli innymi słowami, pierwszy polski duży streetspot w samym centrum miasta, gdzie można by spędzać czas na deskorolce w otoczeniu ładnej dużej i małej architektury. Bez przypału. W Barcelonie do niedawna tak funkcjonowała Macba, a w Lublinie by było to CSK.

Link do artykułu.

 

Advertisements

Gravis i Analog likwidują swoje teamy deskorolkowe.

Co się dzieje gdy firmy, których właściciele nie są skaterami przestają widzieć zyski w deskorolce? Dobrym przykładem jest Gravis i Analog, które właśnie zwalniają m.in.: Arto Saariego, Dylana Riedera i Jake’a Johnsona.

Gravis postanowił skupić się na lifestylu, a Analog powrócić do swoich snowboardowych korzeni. Więc deskorolkowcy zostali – jak zwykle – na lodzie.

Podobna sytuacja była z Conversem około 10 lat temu, gdy Converse stwierdził, że deskorolka przestała mu się opłacać i zlikwidował swój ówczesny team, w którym wtedy jeździł m.in. Kenny Anderson.

Dlatego warto się zastanowić nad tym, jakie firmy się wspiera. Czy są to skateboarder owned companies (czyli firmy, których właścicielami są skaterzy), które są w deskorolce nie tylko dla maksymalizacji zysków, czy może wspiera się firmy udające, że są deskorolkowe, ale ich właściciele nie są skaterami?

Mądry komentarz na ten temat jest na Skatedaily.net.

Wybór należy do nas samych.

Halloween on 1st Floor

Prawdopodobnie część osób już wie o tej nadchodzącej skatebibie, ale dla formalności wrzucam jeszcze plakat. W zeszłym roku wszyscy się dobrze bawili, zwłaszcza jak już było “bardzo późno”:

W tym roku zapowiada się jeszcze lepiej. By the way, dynia na plakacie istnieje naprawdę. Jaco stworzył pierwszą 1st Floorową dynię na świecie.

Na politechnice o skatespotach i o 1st Floor

W ramach tegorocznych warsztatów architektonicznych organizowanych przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Studentów Architektury, miałem dzisiaj gościnny wykład na Politechnice Lubelskiej na temat koncepcji lubelskich skatespotów i utworzenia 1st Floor.

Tematem tych całotygodniowych warsztów jest przedstawienie pozornie negatywnych, niedocenianych i zapomnianych miejsc na nowo – poprzez odwrócenie rzeczywistości i np. pokazania jak wartościowe i piękne jest ich położenie. W warsztatach brali udział studenci ze wszystkich większych miast Polski.

Bardzo pozytywnie byłem zaskoczony uwagą oraz zainteresowaniem, z jaką wszyscy słuchali i strasznie się cieszę, że wśród ambitnych studentów architektury jest otwartość i umiejętność patrzenia nie tylko w rozsądny, ale też i nieszablonowy sposób na przestrzeń miejską. To wróży wiele dobrego na przyszłość.

Bardzo dziękuję organizatorom za zainteresowanie skateboardingiem i za zajawkę. Świetna sprawa.

Przygotowania.

I wykład.

Jutro uczestnicy warsztatów prawdopodobnie odwiedzą też 1st Floor :-).

O nagrodach na zawodach

Mijają lata, świat się zmienia. Tak jak i w innych państwach, również i w polskiej deskorolce przez ostatnie 10 lat bardzo dużo się zmieniło na plus. Ale mam wrażenie, że nie wszystko się zmienia. Niektóre rzeczy pozostają takie same. Jedną z nich są “nagrody”, jakie wielu – nie wszyscy, ale na pewno zbyt wielu – burmistrzów i urzędników serwuje zwycięzcom zawodów deskorolkowych.

Przy organizowaniu contestów często spotykam się z propozyzjami ze strony “piastujących posady, funkcje i stanowiska włodarzy” aby nagrody składały się z dyplomów, pucharów lub breloczków z nazwą miasta – czyli dla skatera najbardziej “potrzebnych” rzeczy do życia. W takich sytuacjach zawsze tłumaczę cierpliwie i zachęcam do niewydawania pieniędzy na puchary i breloczki, ale na zakup przydatnego sprzętu deskorolkowego. Z czołobitnej “carskiej” perspektywy na pewno nie wypada niczego tłumaczyć “włodarzom” (być może można by się nawet narazić na ich gniew), natomiast z perspektywy wprowadzania cywilizacji uważam że jest to konieczne.

Przyczyną problemu bezsensownych nagród są dwie rzeczy. Pierwsza, to dość hermetyczny sposób patrzenia na kwestię nagród deskorolkowych wielu burmistrzów i urzędników. Nie zakładam tutaj żadnej złej woli. Problem polega tylko na tym, że podejście do nagradzania jest często zorientowane na prestiż, a nie na praktykę. Czyli na puchary, a nie na dobre deski.

Druga przyczyna jest taka, że pod presją tej mentalności rodem z PRL mamy skłonność do ulegania tym osobom “ważniejszym od nas”. I tutaj jest sęk problemu. Ci ludzie NIE są ważniejsi od nas. Nie są też mniej ważni. Są tak samo ważni jak my.

Obowiązkiem zawodowym ludzi pracujących w samorządach jest służenie mieszkańcom danej okolicy. Dlatego po angielsku “urzędnik” to “civil servant” – czyli ktoś, kto służy cywilom. On ma służyć. I nie ma w tym nic uwłaczającego, ponieważ służenie ludziom jest czymś pięknym. Podobnie służy lekarz, mechanik, piekarz i sprzedawca skateshopu.

Dlatego, jak taki “civil servant” lub burmistrz (który został wybrany po to, aby też służyć) nam mówi, że nagrody będą się składały z pucharów, to trzeba po prostu mu wytłumaczyć że na pucharze nie da się jeździć tak jak na deskorolce. I dlatego powinne być deskorolki a nie puchary.

A co się dzieje, jak nie wytłumaczymy i nie postawimy na swoim? Przykład zawodów w Pułtusku (22.9.2012) bardzo dobrze obrazuje sytuację i reakcję ludzi na tego typu “nagrody”. Poniższy tekst mówi sam za siebie, dostałem go od Operacji Skatepakt:

 

KU PRZESTRODZE WSZYSTKIM TYM, KTÓRZY POSIADAJĄ W SWOIM MIEŚCIE PRAWDZIWY SKATEPARK, A ZA ORGANIZACJE DESKOROLKOWYCH ZAWODÓW ZABIERAJĄ SIĘ OSOBY NIE MAJĄCE NIC WSPÓLNEGO Z DESKĄ:

Podczas zawodów w Legionowie dostaliśmy zaproszenie od zajawkowiczów z Pułtuska na zawody, które odbywały się 22 września przy okazji dni patrona ich miasta. Z zaproszenia skorzystaliśmy rzecz jasna, bo zawsze jest fajnie gdzieś wyjechać, pooglądać obiekty u innych, poznać ludzi, dobrze się pobawić, a przede wszystkim nabrać doświadczenia na przyszłość.

Już na wstępie chłopaki uprzedzali, że event rozgrywany u nich nie będzie wyglądał tak jak normalne zawody. Wszystko za sprawą organizatorów, którymi w tym wypadku byli burmistrz Pułtuska oraz lokalny MOSiR. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie w.w. „wizja” co do całego wydarzenia oraz wprowadzenie jej w życie. Nie będziemy tu przytaczać dokładnych treści maili oraz zapisów rozmów z chłopakami odnośnie opisów jak to wyglądało rok temu, ale podamy taki przykład: przejazdy komentuje dyrektor MOSiR-u. Ktoś wykonuje kickflip’a. Komentarz prowadzącego: „co za piękny podskok!” Teraz wyobraźcie sobie jakie komentarze musiały padać przy bardziej skomplikowanych trickach…

Do Pułtuska zawitaliśmy w składzie: piszący ten tekst, Czesiek oraz zaprzyjaźnieni z Nami Krzysiek Chwas (Legionowo) i Marcin Jaromij (Wieliszew). Na miejscu witamy się z „localsami” i dowiadujemy się pierwszych nowin odnośnie tego co będzie się działo. Komentować i prowadzić zawody DESKOROLKOWE będzie prowadził koleżka (nic do Ciebie nie mamy, żeby nie było) na co dzień jeżdżący na BMX-e. Tak, dobrze czytacie. Taka była fanaberia „organizatorów”. Z pomocą przybyli, sędziowie czyli skejciki, którzy wcielili się w role suflerów i podpowiadali prowadzącemu co za triki właśnie padły. Pomimo, takiego rozwiązania i tak nie obyło się bez komentatorskich wpadek, ale to i tak lepiej niż „piękne podskoki”, „klawe ewolucje” czy inne „git triki”.

Dobra, ruszają zapisy. I tu kolejne „kwiatki”. Mamy 2 kategorie. „Podstawówka” i kategoria „open”. Tak, też dobrze czytacie. Z tego co się orientujemy przeważnie kategorie obejmują do 15-16 lat i od 15-16 wzwyż. Wyobraźcie sobie 13-14 latków startujących w rywalizacji z 20-paro latkami. Na pewno można liczyć na „wyrównane” przejazdy. Wiecie, zbliżona budowa ciała, siła, wybicia. Z Nas zapisuje się tylko Marcin (kategoria open). Ja i Czesiek przyjechaliśmy w celach „dydaktycznych”, chociaż chłopaki sugerowali mi, że nie mogę się zapisać, bo nie ma kategorii „emeryci” (dzięki chłopaki, na drugi raz ogolę się dla niepoznaki;) ). Krzysiek nie dał się namówić na start, za co dostał parę „wrzutów”, ale pisząc teraz te słowa dochodzę do wniosku, że może i dobrze zrobił. I tak tego dnia zrobił „one men show” (kozak triki ale i tak stać Cię na więcej )

W kategorii „podstawówka” wygrywa Maciek Dyrwal (pozdro), który tydzień wcześniej wygrał na Legionowie w kategorii do 16 lat. W kategorii „open” nr 1 zajmuje „our homie” Marcin Jaromij. Best trick zgarnia Dyrwal senior czyli Paweł Dyrwal. (także pozdro).
Co zgarniają? Teraz uruchamiajcie swoją wyobraźnię, bo w zeszłym roku za 1 miejsce były podobno święcące kółka, które przyczepiało się do butów. Takie pseudo wrotki. Jeżeli Wasza wyobraźnia jest za mało kreatywna to na wstępie prowadzący zachęcając do zapisów opisywał nagrody za pierwsze miejsca mówiąc, że do zgarnięcia są: kompletna (hahaha) deska, deck (tu akurat chyba jedyna „deskorolkowa nagroda z prawdziwego zdarzenia”, którą nota bene chłopaki z Wyszkowa ogarnęli jakoś własnym sumptem) oraz w kategorii „podstawówka”… TRÓJKĄT. Przeczytajcie jeszcze raz. TRÓJKĄT. Cholernie Nas wszystkich ciekawiło czym może być ten trójkąt. Ja swój ostrzegawczy mam w bagażniku samochodu. Tak czy siak „trójkąt” powędrował do braci Dyrwal. Do tej pory nie wiemy, który go zgarnął.

Wyniki mamy takie. Marcin Jaromij – kategoria open – kompletna deska z napisami „no way”. Czy da się na niej śmigać? Podpowiemy Wam – patrz jej nazwa. Kategoria „podstawówka” – Maciek Dyrwal. Nagroda – …trójkąt? Best trick – Paweł Dyrwal. Nagroda – yyy… też trójkąt? Chyba to był waveboard czy jak to się zwie :P. Wśród reszty nagród były takie fanty jak: ochraniacze, licznik do roweru, skoczek-pogo, zegarek. Wszystko jakości odpustowej.

A TERAZ PARE SŁÓW DO PANA BURMISTRZA I URZĘDNIKÓW MOSIRU I KU PRZESTRODZE DLA INNYCH MIAST I MOSIRÓW:

Rozumiemy, że chcieliście dobrze. Bardzo fajnie, że podjęliście się organizacji takiego wydarzenia, bo deskorolka to niewątpliwie przyszłość. Ale na litość Boską, posłuchajcie głosu młodzieży i osób siedzących w „temacie”. Takie zawody są dla Was promocją. Spełniacie marzenia młodzieży, przyczyniacie się do ich rozwoju, ale słuchajcie ich głosu! Pisząc do Nas chłopaki nie raz używali słowa „wstyd”. Jedyne co możemy napisać pod adresem organizatorów to: WSTYD, FESTYN, itp. Z całym szacunkiem. Nie olewajcie młodzieży jak to było w tym roku. Jeżeli macie jakiś budżet lub podejmujecie się organizacji takiego typu wydarzenia zlećcie to im. Pomimo Waszych szczerych chęci, swoją wizją i (chyba) egoizmem, kopiecie dołek pod sobą. Zauważcie sami, że w tym roku pojawiło się więcej osób niż poprzednio. A co powiecie jak w przyszłym roku ściągnie do Was jeszcze więcej ludzi w tym czołówka Polskiej deski? Z taką organizacją i nagrodami spisujecie się tylko na wyśmianie, które „na klatę” przyjmą Wasi „deskorolkarze”. Posłuchajcie głosu Waszej młodzieży, bo nikt inny niż „skejterzy” nie zrobią imprezy deskorolkowej. Wy jesteście „happy”, a im jest wstyd się przyznać, że taka impreza jest robiona u nich.

Operacja SkatePakt pozytywnie ocenia ten wyjazd, bo jest to dla Nas bardzo cenne doświadczenie. Wiemy, że my na pewno nie dopuścimy do takiej sytuacji, kiedy nasz wymarzony obiekt stanie. Pozdro Pułtusk, w przyszłym roku będzie lepiej!

Marcin „Siwy” Leloch, Nowy Dwór Mazowiecki.

 

Gdzie jest quarter-funbox-bank!?

Od dłuższego czasu czekałem na wypromowanie tego filmiku o Janne Saario przez polskie portale deskorolkowe. Niestety nadal nie ma go tam, więc zamieszczam tę perłę. 20 minut genialnego materiału, pokazującego świetne podejście do tworzenia miejsc do jazdy.

W Polsce wiele osób popłakuje, że poziom deskorolki nie jest u nas taki, jak “za granicą”. Myślę, że dopóki u nas będzie moda na masowe projektowanie skateparków typu quarter-funbox-bank, to poziom jazdy na pewno nie prześcignie tej “dalekiej i odległej zagranicy”. Learn from the best: